Historia
Od średniowiecza właścicielami posesji przy ulicy Rzeźniczej (pierwotnie bezimiennej) byli m.in. rzemieślnicy zajmujący się ubojem i obróbką mięsa. Historyczna nazwa Büttnergasse („Zaułek Bednarski”) była stosowana dopiero od około XVI wieku (pierwszy raz wzmiankowana w 1502 r.), wymiennie z Kuttlergasse (ta nazwa pojawiała się ok. 1490 r i pochodziła od Kuttelhof, najstarszej w mieście – z XIII wieku – dużej ubojni i rzeźni, znajdującej się nad samą Odrą, przy skrzyżowaniu ulic: Rzeźniczej i Łaziennej). Na planie z 1562 r. odcinek południowy (między ulicami: Ruską i Mikołaja, w tzw. Kwartale Kupców, gdzie właścicielami byli ludzie o średnim statusie majątkowym) określany został jako Büttnergasse, a północny (w Kwartale Rzeźników, gdzie na ogół mieszkali ubożsi) jako Fleischergasse (dosłownie: „Rzeźnicka”).
Aż do drugiej połowy XIX w. (w tym czasie cała ulica nosiła już nazwę Büttnerstraße) przy domach na odcinku północnym (posesje od numeru 15 do 19 oraz 21 i 22; dziś już one nie istnieją) znajdowały się obory i magazyny związane z rzeźnią.
Obecnie przy ulicy Rzeźniczej znajduje się m.in. Wrocławski Teatr Współczesny (pod numerem 12), budynek handlowo-usługowy przy ul. Rzeźniczej 32/33, Gmach Towarzystwa Kredytowego (nr 28/31). Przy zbiegu z ulicą Nowy Świat stoi rzeźba – „Krzesło” wg projektu Tadeusza Kantora.
Restauracja „La Colonna” jest zlokalizowana na parterze kamienicy przy ul. Rzeźniczej 24-25, która została zbudowana ok. połowy XIX wieku w miejscu wyburzonych wcześniej budynków. Na jej parterze zlokalizowano wtedy kantor (biuro handlowe) pierwszej we Wrocławiu (dawnym Breslau) wytwórni spirytualiów firmy Gebr. Levy & Comp. z ul. Długiej (daw. Lange-Gasse). Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w Archiwum Miejskim Wrocławia, do kamienicy przylegała nieistniejąca obecnie oficyna, w której w 1864 r. umieszczono instalację do destylacji alkoholu i wytwarzania likierów.
Budynek główny nieruchomości przechodził drobne przebudowy wewnątrz. Zmieniała się również nieznacznie jego elewacja frontowa.
Obecny wygląd elewacji frontowej jest zgodny z inwentaryzacją, jaką przeprowadziło Miejskie Biuro Projektów we Wrocławiu w 1976 r. (wyjątek stanowi okno na parterze pod nr 24, którego wysokość powiększono).
W latach 60. XIX w., w lokalu przy ul. Rzeźniczej 24, Heinrich Lion prowadził wyłączne przedstawicielstwo handlowe na terenie Śląska oraz główny magazyn dystrybucyjny R. F. Daubitz’scher Kräuter-Liqueur. Był to likier ziołowy opracowany przez aptekarza R. F. Daubitza w Berlinie przy Charlottenstraße 19 i sprzedawany w tamtym okresie bezpośrednio przez wytwórcę lub poprzez jego przedstawicielstwa. Produkt ten był reklamowany w ówczesnej prasie w licznych regionach ówczesnych Niemiec, jako środek pomocny przy braku apetytu i problemach żołądkowo-trawiennych.
W Prusach w XIX w. z borówki brusznicy destylowano owocowy „schnaps” – mocny alkohol o charakterystycznym smaku, choć trudny w produkcji przez małą zawartość cukru w owocach. Częściej jednak dodawano borówki do neutralnego alkoholu i macerowano – powstawały w ten sposób nalewki i likiery (często z dodatkiem ziół). Borówczane „likwory” znajdowały miejsce na stole gospodarzy dolnośląskich, jako napój gościnny i leczniczy. Wytwórnia spirytualiów Gebr. Levy & Comp. prowadziła na terenie Dolnego Śląska skup tych owoców.
Współwłaścicielem pierwszej we Wrocławiu wytwórni spirytualiów, działającej pod nazwą Gebr. Levy & Comp. był Emanuel Levy (1819-1883) pochowany w grobowcu rodzinnym wraz z żoną Jenny z d. Krolik (1830-1894) i innymi członkami rodziny na cmentarzu żydowskim we Wrocławiu przy ul. Ślężnej.
Od kilku dekad mieści się w tym miejscu lokal gastronomiczny. W czasach PRL-u oraz w latach 90. XX w. była to kawiarnia „Melpomena” nazwana tak ze względu na sąsiedztwo Teatru Współczesnego. Nie cieszyła się ona jednak najlepszą sławą, a w lokalnej prasie ukazywały się nieraz informacje o zdarzeniach z udziałem postaci z wrocławskiego półświatka.
Po zamknięciu „Melpomeny” we współpracy z Magdą Gessler powstała restauracja „JaDka”, której właścicielem był Mariusz Łukasiewicz – założyciela Lukas Banku i Euro Banku.
Restauracja „Jadka” zakończyła swoją działalność wskutek pandemii COVID-19. W 2021 r. własność lokalu przeszła w ręce dolnośląskiej spółki HEWEA i został w nim reaktywowana restauracja „La Scala” Leszka Wójcika, która od lat 90. XX w. działała na wschodniej pierzei Rynku. Od 2024 r. swoją działalność rozpoczęła restauracja „La Colonna”. Wystrój dzisiejszego wnętrza nawiązuje do pierwotnego wystroju „Jadki”.
